w grudniu 2009 r.Zgromadzenie Ogólne przyjęło Rezolucję 64/236 i wyraziło zgodę na zwołanie konferencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zrównoważonego Rozwoju w Brazylii w czerwcu 2012 r. Konferencja ta, która odbędzie się w Rio de Janeiro 20 lat po Konferencji Narodów Zjednoczonych w sprawie środowiska i rozwoju lub szczycie ziemi, stanowi historyczną okazję do podsumowania wydarzeń w ciągu ostatnich dwóch dekad, oceny poczynionych postępów i napotkanych trudności oraz zbadania nowych form współpracy, które mogą przyspieszyć przejście do zrównoważonego rozwoju. Państwa członkowskie zgodziły się również na przeanalizowanie dwóch głównych tematów podczas konferencji: a) gospodarki ekologicznej w kontekście zrównoważonego rozwoju i eliminacji ubóstwa oraz b) ram instytucjonalnych na rzecz zrównoważonego rozwoju.Niniejszy dokument składa się z dwóch części: analizy poczynionych postępów i trudności napotykanych w Ameryce Łacińskiej i na Karaibach w realizacji globalnych zobowiązań w zakresie zrównoważonego rozwoju od 1992 r.oraz proponowanych wytycznych dotyczących dążenia do zrównoważonego rozwoju w regionie. Jednym z przełomowych osiągnięć Szczytu Ziemi w 1992 r.było przyjęcie przez społeczność międzynarodową koncepcji zrównoważonego rozwoju, która została szeroko rozpowszechniona w Deklaracji z Rio w sprawie środowiska i rozwoju. Jednak dwadzieścia lat później – i pomimo znaczących postępów-model rozwoju nadal nie jest w stanie doprowadzić do równoczesnego i synergicznego postępu na frontach społecznym, gospodarczym i środowiskowym.Świat stoi teraz przed imperatywem zmian: dążenie do nowego modelu rozwoju, którego podstawą działania jest równość, który jest w stanie prowadzić jednocześnie rozwój społeczny, wzrost gospodarczy i zrównoważony rozwój środowiskowy. Rozwój nie może w dalszym ciągu sprzyjać ubóstwu i nierównościom oraz uszczuplać zasobów naturalnych i ekosystemów. Obecnie istnieją niezaprzeczalne dowody na to, że ochrona ekosystemów i usług ekosystemowych poprawia zdrowie, integralność fizyczną, bezpieczeństwo żywnościowe i inne podstawowe aspekty bezpieczeństwa ludzkiego oraz dobrostanu jednostek i społeczności.Powtarzającym się, przekrojowym problemem jest opór przed pełnym uwzględnianiem wszystkich kosztów działalności gospodarczej w polityce inwestycyjnej, normach i decyzjach inwestycyjnych, a nawet niemożność ich uwzględnienia. Stąd wiele negatywnych skutków zewnętrznych dla środowiska i zdrowia, które leżą u podstaw prawie całego szeregu problemów środowiskowych. Ponadto, zaostrzając te efekty zewnętrzne, wysokie stopy dyskontowe stosowane w inwestycjach nakładają nieproporcjonalny udział kosztów działalności gospodarczej na członków obecnego pokolenia znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji oraz na przyszłe pokolenia.Propozycja Organizacji Narodów Zjednoczonych, aby zastanowić się nad „ekologiczną gospodarką w kontekście zrównoważonego rozwoju i eliminacji ubóstwa”, ma na celu pobudzenie niezbędnych zmian w regionie. Zgodnie z zasadą wspólnej, ale zróżnicowanej odpowiedzialności gospodarka ekologiczna jest rozumiana w opozycji do gospodarki brązowej, która dzieli, zanieczyszcza, wyklucza i niszczy. Gospodarka ekologiczna to taka, która zwiększa i nadaje priorytet dobru ludzkiemu i Sprawiedliwości Społecznej, przy jednoczesnym znacznym zmniejszeniu zagrożeń dla środowiska i niedogodności ekologicznych. Niniejszy wniosek opowiada się za przeprojektowaniem konkretnych polityk publicznych, które promują niskoemisyjny model rozwoju odporny na klęski żywiołowe i zmiany klimatyczne, tworzenie ekologicznych miejsc pracy oraz uwzględnianie w procesie decyzyjnym kosztów i korzyści gospodarczych związanych z wykorzystaniem usług i materiałów ekosystemowych. Gospodarka na rzecz zrównoważonego rozwoju ogranicza negatywne skutki dla środowiska, takie jak emisje dwutlenku węgla i zanieczyszczenia, promuje efektywne wykorzystanie energii i zasobów oraz zapobiega utracie różnorodności biologicznej i funkcji ekosystemu, poprawiając w ten sposób dobrobyt teraz i w przyszłości.Umowy międzynarodowe, zarówno na poziomie globalnym, jak i regionalnym, mogą i muszą przyczyniać się do realizacji tych celów poprzez wspieranie środowiska i zachęty do zagwarantowania większej integracji społecznej, dostępu do sprawiedliwej i zrównoważonej wymiany dóbr i usług ekosystemowych oraz należytego zarządzania ogólnoświatowymi dobrami publicznymi dotyczącymi środowiska. Przygotowanie niniejszego sprawozdania było koordynowane przez Komisję Gospodarczą ds. Ameryki Łacińskiej i Karaibów (ECLAC), jako koordynator Regionalnego mechanizmu koordynacji, w ścisłej współpracy z biurami regionalnymi innych organów systemu Narodów Zjednoczonych, w szczególności Programu Narodów Zjednoczonych ds. środowiska (UNEP), Programu Narodów Zjednoczonych ds. rozwoju (UNDP), Funduszu Narodów Zjednoczonych ds. ludności (UNFPA), Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. wyżywienia i Rolnictwa (FAO), Programu Narodów Zjednoczonych ds. osiedli ludzkich (UN-Habitat), Programu Narodów Zjednoczonych ds. Organizacja kulturalna (UNESCO), Organizacja Narodów Zjednoczonych ds. równości płci i upodmiotowienia kobiet(ONZ-kobiety), Fundusz Narodów Zjednoczonych na rzecz Dzieci (UNICEF), Biuro Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. praw człowieka (OHCHR), wspólny program Narodów Zjednoczonych ds. HIV/AIDS (UNAIDS), Centrum Narodów Zjednoczonych ds. rozwoju regionalnego (UNCRD), Światowy Program Żywnościowy (WFP), Pan American Health Organization (PAHO), Biuro Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. usług projektowych (UNOPS), międzynarodowa organizacja pracy (MOP), Światowa Organizacja Turystyki (UNWTO), Konferencja Narodów Zjednoczonych ds. handlu i rozwoju (UNCTAD), Globalny Mechanizm Konwencji Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu pustynnienia, program dekady wodnej ONZ w sprawie rzecznictwa i Komunikacji oraz Międzynarodowa Strategia na rzecz redukcji klęsk żywiołowych (ISDR).Mamy nadzieję, że dokument ten będzie stymulował i informował dyskusje na temat rozwoju w Ameryce Łacińskiej i na Karaibach oraz odegra rolę w pozyskaniu odnowionego zaangażowania politycznego na rzecz zrównoważonego rozwoju i ustanowienia sprawiedliwych i zrównoważonych celów rozwoju, w kierunku których region może rozwijać się jako całość. Alice BárcenaExecutive Secretary Economic Commission for Latin America and the Caribbean (ECLAC)Coordinator of the RegionalCoordination Mechanism Herold MuñozAssistant Administrator and Regional Directorfor Latin America and the CaribbeanUnited Nations DevelopmentProgramme (UNDP)Coordinator of the RegionalDevelopment Group

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.